23/11/2018 Geven wij weer een
concert!
Meer weten?
Recensies

Warmbloedige Italiaan en emotionele Tsjech bij Hosanna

C.O.V Hosanna had bij dit concert twee gloedvolle werken op het programma staan. ‘Messa Di Gloria’ van de romantische operacomponist Puccini en het ‘Te Deum’ van de muzikale nationalist Dvorak. Hoewel het tijdgenoten zijn, is de klanktaal wel heel verschillend. In de prachtig uitgebalanceerde compositie van de jonge Puccini, is de operataal volop aanwezig. Bij Dvorak voert de Slavische muziek vanuit een klassieke opzet de boventoon: twee verschillende ‘verhalen’ die het koor en het Van Wassenaer Consort, onder de bezielende leiding van dirigent Jacco Camphens, zeer overtuigend hebben uitgevoerd.

Er is hoorbaar goed gestudeerd op beide koorwerken. De koorklank is overtuigend, zeker bij de sopranen en de uitstekende bassen die dominant de ‘de klankvloer’ leggen. De alten overtuigen onder andere bij het Gloria. De tenoren daarentegen komen in het geheel toch wat te kort. Ze revancheren zich wel bij Dvorak in de fraseringen bij het ‘Ae terna fac’, maar al met al heeft het toch te weinig body.

Koor en orkest nemen de overgangen vol dynamiek bij Messa di Gloria. Een intiem ‘Pax’ wordt groots gevolg door het Laudamus, waarbij de sopranen weer eens heel trefzeker inzetten op de hoge a. Dat vergt lef en dat heeft Puccini nodig. Ook de lastige ritmiek in het ‘Domine’, waarbij een dansant recitatief verklankt moest worden, pakte het koor goed op. De fuga in het ‘cum santo’ klonk  heel trefzeker  in een flitsend tempo en het thema bleef goed volgbaar.

Het orkest speelde stuwend met een heldere, warme ronde klank in een prachtige balans. Het koper ‘straalde’. De tenor Falco van Loon (foto) beschikt over een heldere lyrische stem en leverde vakwerk af met het ‘Gratias’. En bariton Martijn Sanders heeft een groot bereik en liet duidelijk zijn ervaring als operazanger horen. Beide solisten wisten met het koor een intiem ‘Agnus Dei’ te bereiken.

Dvorak weet in zijn ‘Te Deum’ Tjechië naar het publiek toe te brengen. In de opening beieren de klokken van de kathedraal en ‘lispelt’ het koor de gebeden. De bas meldt zich als voorzanger op onnavolgbare wijze in het ‘Tu rex gloriae’. In het ‘Dignare’ presenteert een stralende sopraan Marjorie Ginczinger zich om samen met het koor en de bas naar de altijd imposante climax toe te werken. In een waaier van klanken van een voluit spelend orkest en een overtuigend zingend ‘alleluja-koor’ voert ze groots de boventoon. Dirigent Camphens leidde het geheel met grootse gebaren en zo werd Dvorak volop recht gedaan. Puccini wilde zich uiten als een Italiaan met wanhopige hartstocht. Dit concert kwam aardig in de buurt.

Jos Keijzer | 14-11-2011

Hosanna overtuigt met Brahms

Het kan eigenlijk niet heel veel mooier: een indrukwekkend protestants muziekstuk uitgevoerd in een prachtige rooms-katholieke kerk.

Het is niet alleen die combinatie die het concert door Oratoriumvereniging Hosanna afgelopen vrijdag tot een memorabele uitvoering maakte: het werk Ein Deutsches Requiem van de componist Johannes Brahms, werd met verve uitgevoerd in de Dionysiuskerk in Rijssen. Het requiem van Brahms, een protestantse, Duitstalige versie van de katholieke dodenmis, is een werk uit de zogenoemde Romantische periode. Hoewel de muziek goed in het gehoor ligt, is het bepaald geen eenvoudig werk, Er zitten verdraaid lastige harmonische wendingen en tempi in het stuk. Alleen om die reden al zette Hosanna, met op de bok dirigent Jacco Camphens, een indrukwekkend resultaat neer met een overtuigende uitvoering. Aan zijn zijde had Camphens twee solisten van formaat: zowel bariton Martijn Sanders als sopraan Claudia Patacca zijn gelauwerde zangers die met dirigenten van naam werkten. De orgelbegeleiding werd verzorgd door stadsorganist Dick Sanderman op het prachtige Pels orgel en de orkestbegeleiding was door Het van Wassenaer Consort. De opening van het requiem, met de zaligspreking uit Mattheus 5 over de treurigen die getroost zullen worden, stond als een huis. En bij de afsluiting van het eerste deel, over de blijdschap en de vreugde en het wegvluchten van kommer en smart, kwam de dramatiek van het stuk goed uit de verf. Deel twee, dat opende met een bariton-solo, mocht er ook zijn. Martijn Sanders liet horen wat hij in huis had en overtuigde door zijn interpretatie. Met zijn timbre en presentatie leek hij het publiek te willen doordringen van de boodschap van de tekst. Daaropvolgend zong het koor het bekende 'Wie lieblich sind deine Wohnungen', waarna het de beurt was aan de indrukwekkende sopraan Claudia Patacca. Ze bracht het  'Ihr habt nun Traurigkeit'  zuiver, sterk en vol emotie. de afsluiting van deel zes, de tekst van Paulus waarin hij de dood uitdaagt met de woorden: 'Dood, waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning?', was een van de hoogtepunten an de avond. Ook hier presenteerden zowel Hosanna als het orkest zich met sterke contrasten en tempi tussen de verschillende tekstonderdelen. Voordat het koor afsloot met het gedragen 'Selig sind die Toten', spetterde het uitbundig met de lofzang uit Openbaring 4 en rolden de juichstemmen door de gewelen van de Dionysius. Hosanna wist met het Requiem van Brahms te overtuigen en dat hier en daar een enkele inzet net niet zuiver stond, is voor de kniesoor. Dat een oratoriumvereniging zo veel energie en tijd steekt in zo'n lastig stuk en het dan zo goed en met lef brengt, is voldoende reden om bij het volgende concert (Händel's Messiah op 25 november) weer acte de presence te geven.

Hart van Rijssen | 21-04-2016

Den ook vuur oons an 't kruus ehöwen is

De oratoriumvereniging Hosanna voerde afgelopen week op meesterlijke wijze de Petite Messe Solennelle van Rossini uit in de Dionysiuskerk te Rijssen.Gioacchino Antonio Rossin (1792-1868) studeerde in Bolgona aan het Liceo Musicale. Hij componeerde zo'n veertig opera's, werkte in Londen en vestigde zich later in Parijs. Vanaf 1829 legde Rossini zich toe op geestelijk werk, waaronder de Petite Messe Solennelle, de kleine plechtige mis. Rossini lag begraven op de beroemde Parijse begraafplaats Cimetière du Père-Lachaise, maar in 1887 werden zijn overblijfselen verplaatst naar de Basilica di Santa Croce in Florence. De crypte op Père-Lachaise staat sindsdien leeg.

Petite Messe Solennelle is een topstuk dat ik talloze malen beluisterde op cd, maar vorige week vrijdag voor het eerst in het wild meemaakte. Het was een kennismaking met iets wat ik slechts van een mooie foto kende. Religieuze muziek van een uitzonderlijk gehalte, met virtuoze zangpartijen en vrolijke melodieën. Wat is er veel mogelijk met twee vleugels en een traporgel, het instrument met weinig vleiende bijnamen als hallelujasirene of de cirkelzaag des geloofs. Stadsorganist Dick Sanderman bespeelde het drukwindharmonium en toonde in het Preludio Religioso overtuigend aan wat zo'n psalmenpomp écht in zich heeft.

 

Gerrit Dannenberg | 14 november 2014

Hosanna raakt publiek met Johannes Passion in de ziel

Oratoriumvereniging Hosanna toonde vrijdagavond in de Dionysiuskerk in Rijssen duidelijk waartoe ze in staat is. De Johannes Passion van Bach werd met overtuiging neergezet. Dat had zijn weerslag op het massaal toegestroomde publiek dat zich volledig overgaf aan koor, solisten en Het Van Wassenaer Consort.

De inzet van koor en orkest met Herr unser Herrscher was een dusdanig schot in de roos dat de verraste luisteraars zich ernstig afvroegen of dit niveau tot het eind toe volgehouden zou kunnen worden. Dirigent Jacco Camphens had echter alles onder controle. Met ingehouden gebaren legde hij koor en orkest aan flexibele banden, zodat het publiek zich met een gerust hart kon laten meevoeren op de dramatische golfslag van Bachs meesterstuk. Evangelist Falco van Loon had in aanvang wat tijd nodig om de juiste accenten te leggen, maar hij bracht het lijdensverhaal met emotie en gepaste devotie voor het voetlicht.

Bas Julian Hartman zette een beheerste en bijzonder warme Christuspartij neer. Hartman is in staat diep af te dalen. Hij legde in zijn partij emotie zonder ook maar ergens door te slaan. Hartmans stem vormde steeds een oase van rust temidden van het zorgvuldig opgebouwde dramatisch geweld van koorzang en consort. De bas David Greco was een verrassing die al nieuwsgierig maakte bij de vertolking van de apostel Petrus  in de rechtszaal van Kajafas. Greco kwam verderop volledig uit de verf als de stadhouder Pilatus die over de vals beschuldigde Jezus in discussie gaat met de opgezweepte menigte. Pilatus wil dan kool en geit sparen, maar de massa wil de rabbi van Nazareth juist uit de weg ruimen. De irritatie van de gesprekspartners golfde voelbaar heen en weer tussen de behoedzaam manouvrerende Pilatus en de getergde joodse menigte die in de Romeinse stadhouder toch de hogere machthebber moet erkennen. Ingrijpend waren de twee diep ontroerende stiltemomenten in het tweede deel die alleen kunnen worden bereikt als de dirigent de volstekte controle heeft over het totaal. Direct na het Es ist vollbracht van de stervende Christus bracht Camphens koor, orkest én publiek tot een volstrekte, meditiatieve stilte. Datzelfde herhaalde hij na de evangelist met Und neiget das Haupt und verschied. Het publiek werd tot op het bot geraakt...

Ondanks de treurigheid van het verhaal, liet het slotkoraal iets van geloofsvreugde horen. Camphens bepaalde tot het eind toe de regie: pas na een subtiel gebaar van de meester mocht een warm applaus losbarsten.

Het Van Wassenaer Consort is een orkest met een aangenaam stevige klank dat de alt Eline Harbers bij Den Stricken meiner Sünden wat dreigde weg te duwen. Maar later nam ze royaal revanche bij de aria Es ist vollbracht!

Een Passion met vele betekenisvolle momenten. Hosanna kan met recht trots zijn op de prestatie. Koor, orkest en solisten in een soepel lopend spel van vraag, antwoord en bevestiging; elkaar maximaal versterkend zodat de geschiedenis en de boodschap van Christus' lijden in optima forma zijn gebracht.

Hart van Rijssen | maart 2015

Hosanna

Ik heb gin verstaand van muziek en kan ginne note leazen. Ik zir nit op e-bracht met muziek maken of muziek lustern. De radio was der vuur de niejsberichen, het wear van Pelleboer en dan gung-e wier oet. Klassieke muziek was kattengejammerte en vuural zeunde van de tied. Ik zir van de generatie woer 't klassiek muziek emaakt wör duur Gait van Bram in 't Zuudn, Gait van Plumers in 't Noordn en Jan Meijerink van 'n Grootn. Iso-ritmisch zingen van palmversjes of eenige gezangen en vuural nit ál te völle versjes. Oonze Ineke was al oart moderner en har Beethoven op vinyl. Doar dee'k toen de vingers vuur in de oren. Biej wieze van sprekken dan.

Aangenaam Klassiek keanden ik nit echt. Noa 't trouwen kochen ik ne moal een setje an dree CD's biej 't Kruidvat en ik lustern dee CD's zowat elke wekke. Het bleek de Mattheüs van Johan Sebastiaan Bach te wean. Het leewste dreej ik dee CD's a'k allenig in thoes zir, heugsten ene schemerlaampe an en dan gewoon fijn lustern op vieuwe. Det hoof vuur miej nit roond Poasken, dat mag ook mildn in 't zommer. Ik learn lustern noar Bach, Buxtehude, Händel, Mendelssohn en consjorten en wiej gungen heanig an eens ne moal noar de Mattheüs van Pieter Jan Leusink in Apeldoorn.

Kortens zi-w doarumme ook ewes biej de oetvoering van de Messiah duur Hosanna in de Dionysiuskoarke in Riessen. Riessen keant twee topkoren: het commerciële Riessens Mannenkoor en het kwalitatief heugere Hosanna. Ik heb ene moal ne gastrepetitie met-emaakt, mer wat jammer de'k nit zingen kan, aanders zol ik der biej goan.

Hosanna is ne christelijke oratoriumvereniging van Rooms, Horjus, de Grote Koarke en de Kleane Koarke.

Dirigent Jacco Camphens hef al dee verschillende, meest Riessense zaangleefhebbers zó weten te kneaden det ze ne fantastisch mooie oetvoering gaffen van Händels measterstukke. Koorleden dee at zöandaagns eweand zeent um op hele noten te zingen, koorleden dee at ritmisch zingt of alleenig mear gezangen, Jacco steet doar of-e ze allemoal in de taske hef. Het lik of 't allemoal vanzelf geet. Vermoedelijk steurt-e met de oogne mear dat kan het publiek netuurlijk nit zeen. Gin fouten? Dat za'k nit zeggen. Noa de pauze was het dree seconden visken noar de toon, de snelheid en gung 't doarumme nit hoonderd proceant geliek op, mear wat is non dree tel?

Het hele ofgelopen joar oefenen in 'n keelder van 't Parkgebouw, een oawend van te vuurten de generale repetitie met het van Wassenaar Orkest en de solisten.... en dan de oetvoering zelf. De koarke was ofgeladen vol. Wal rotbaanken, mear gin meanske klaagden. Petje of vuur Hosanna! Tokend joar weelt ze de Paulus van Felix Mendelssohn Bartholdy oetvoeren. Ook dét wordt wier ofgeladen vol doar an de Rozengaarde.

Gerard Voortman | 08-12-2016

Dramatisch goede Paulus door Hosanna

Rijssen– Oratoriumvereniging Hosanna zette vrijdagavond in de Dionysiuskerk een Paulus neer die stond als een kasteel.

Het Van Wassenaer Consort, organist, solisten en koor overtuigden van de eerste tot en met de laatste minuut. De Paulus van Mendelssohn vraagt uithoudingsvermogen van uitvoerenden, maar ook van het talrijke publiek. Toch bleken de musici ruimschoots in staat de harde banken te doen vergeten. De neiging om bij ieder muzikaal hoogstandje te applaudisseren moest meer dan eens met geweld worden onderdrukt.

Dirigent Jacco Camphens zorgde voor een aangenaam tempo. Bij de ouverture werd het publiek met zachte hand opgenomen in hogere muzikale sferen waarin eigenlijk al niets meer mis kon gaan. Dat blijft altijd spannend, want zeker bij een omvangrijk oratorium als de Paulus is er dan nog heel veel tijd over waarin van alles mis kan gaan. Maar dat gebeurde ten enenmale niet.

Hosanna zat er uitstekend in en wist exact waar ze naartoe wilden. De heftige tegenstellingen tussen traditie  en de nieuwe perspectieven die Stefanus wilde openen werden scherp onderstreept door zangers en zangeressen. Boosheid en verontwaardiging over religieuze inzichtverschillen kregen een dramatisch uitstekend accent.

In de zeer welkome pauze kon het publiek bijkomen van het muzikale geweld. Hierna werd indrukwekkend ingezet met Der Erdkreis ist nun des Herrn. Wat verderop komen Paulus en Barnabas aan het woord als gezanten van Christus die de mensen oproepen Jezus te volgen. Tenor Rein Kolpa en de bas Martijn Sanders brachten dit wondermooie duet op lenige maar stijlvolle wijze voor het voetlicht.

Sopraan Margreet Rietveld zong haar partijen met veel gevoel. Mezzo sopraan Martine Straesser had misschien hier en daar wat krachtiger gekund, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ze op het laatste moment was ingevlogen als vervangster van Ruth Willemse. Er passeerden te veel hoogtepunten om afzonderlijke te noemen. Een indrukwekkende prestatie is geleverd waar we nog lang op kunnen teren. Een prestatie van formaat, waar we met ons allen trots op kunnen zijn.

Gerrit Dannenberg – Hart van Rijssen

Gerrit Dannenberg | 30-11-2017